"Ze geeft aan nog gelukkig te zijn"

Een 95 jarige weduwe thuis laten wonen of op laten nemen?

De kinderen van een vijfennegentig jarige weduwe maken kennis met de casemanager. Zij vinden de situatie met hun dementerende moeder niet langer verantwoord is. Degene die in de buurt woont is zwaar overbelast. Zij hebben een kijkje genomen op een psychogeriatrie afdeling en vonden dit een heel geschikte plaats voor moeder.


Tijdens mijn bezoeken bij deze mevrouw, is zij steeds blij met mijn bezoek. Ze herkent mij elke keer en weet wie ik ben en waarvoor ik kom. Een van de keren dat ik bij haar kom, praten we verder over haar vergeetachtigheid. Mevrouw wil wel weten hoe erg dit nou eigenlijk is. Ik geef aan dat ik daar wel een oefening voor heb en mevrouw zegt het leuk te vinden om een spelletje te doen. Er zijn wel degelijk cognitieve problemen, toch is deze mevrouw vrij goed georiënteerd en weet heel goed waar we over praten. Ze lijkt bewust bepaalde beslissingen te nemen en kan deze ook goed motiveren. Ze geeft aan nog gelukkig te zijn en wil graag nog een tijdje blijven wonen in haar appartement.

Dit brengt mij in conflict met wat de kinderen van mij gevraagd hebben. Ik besluit daarom mijn gevoel te volgen en voorlopig, zo lang de situatie verantwoord blijft, achter mevrouw te blijven staan.

Terug naar overzicht